Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ
Από αυτά:
· Το 10% = 74 εκ. ευρώ το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και τηνεκμεταλλεύεται.
· Το 40% = 296 εκ. ευρώ = η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.
· Το υπόλοιπο 50% = 370 εκ. ευρώ είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα,με......κρατικές εγγυήσεις.
Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς.
Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.
(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)
Βάσει των συμφωνημένων,
η κατασκευάστρια κοινοπραξία ......
θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια.
Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ,
Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 1.33 δις euro για την κοινοπραξία, δηλαδή 17,97 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους
5320 % για τα 35 χρονια .
Δεν είναι κι άσχημα!
Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων,
προκύπτει εύκολα ότι
κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 38 εκ euro
δηλαδή το 1/2 της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.
Δηλαδή σε 2 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω
( ΤΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ )
και θα της μένουν άλλα 33 χρόνια να εισπράττει.
(σ.σ.ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ:
Δηλαδή σε 2 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 33 χρόνια να εισπράττει.)
Αυτού του είδους οι δουλειές,
πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα»,
τις λέγανε απλώς «αποικιακές».
Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.
Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 74 εκ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις
(και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο)
να βγάλει σε δυο χρόνια τα λεφτά του και 5320 φορές άλλα τόσα στα επόμενα 33 χρόνια.
Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη.
Υπάρχει τέτοιος μ@λ@κ@ς; Ναι, υπάρχει.
Ο Έλλην φορολογούμενος,
δηλαδή εμείς.
Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται
«Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα»
και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 740 εκ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 11 χρόνια και επτά μήνες.
Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 3 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών.
Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ,
ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.
Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 εκ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 εκ.), δεν έδινε και 74 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια.
Αλλά όχι.
Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση,
πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.
Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες
(πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο)
και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του,
μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%.
Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.
Αλλά το πιο άσχετο απ' όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που
οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν.
Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο.
Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται.
(Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό).
Υπ' αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται,
αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό,
αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα - νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φερυμπότ.
¨Όλ' αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια,
που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Μετά θα φταίω εγώ
εάν σπάσω τις μπάρες... μου ;
Με προσυγκέντρωση στο Εργατικό Κέντρο Βόλου, προετοιμάστηκε η υποδοχή του υφυπουργού Οικονομικών Σαχινίδη ο οποίος είχε ομιλία στο VOLOSPALACE προσκεκλημένος του τοπικού μΠΑτΣΟΚ.
